„tał francuskie, angielskie, niemieckie i holenderskie powieści. Krystyna dzieliła z nim tylko ułamek życia. Ale był i tak zadowolony i nie żałował decyzji pojęcia jej za żonę. Nie starał się też wcale obudzić w niej zainteresowań intelektualnych, do których nie była stworzona.
W czasie długich miesięcy letnich i jesienią wszystko szło gładko. Wychodził z domu bardzo wcześnie i wracał późnym wieczorem, długo po zapadnięciu mroku. Lecz gdy zbliżała się rocznica ich pierwszego spotkania w szynku za dworcem, gdy nadeszły szarugi i śnieżyce i Vincent musiał cały dzień pracować w domu, utrzymanie możliwych stosunków między nimi nastręczało coraz więcej trudności.
Wziął się znów do rysowania zaoszczędzając w ten sposób pieniędzy na farby, ale za to dużo wydawał na modeli. Ci sami ludzie, którzy za ciężką pracę fizyczną przyjęliby z radością marne grosze, wymagali dużych kwot za pozowanie. Prosił o pozwolenie rysowania w domu obłąkanych. Lecz dyrekcja szpitala orzekła, że jest to wypadek bez precedensu i że układają tam nowe podłogi, więc nie wolno mu rysować, chyba w dniach odwiedzin. Jedyną jego nadzieją była Krystyna. Spodziewał się, że kiedy wyzdrowieje i wróci do sił, będzie mu pozowała jak dawniej, przed urodzeniem dziecka. Krystyna jednak zapatrywała się inaczej na tę sprawę. Najpierw mówiła „Nie jestem jeszcze dość silna, poczekaj trochę, nie ma gwałtu." A gdy potem wyzdrowiała zupełnie, miała wymówkę, że w domu jest za dużo roboty.“(5)