„Szekspirowski Hamlet powiada
Widzę przed sobą bliską śmierć dwudziestu
Tysięcy ludzi, którzy dla chimery,
Dla widma sławy w grób idą jak w łóżko,
Aby wywalczyć nikczemną piędź ziemi,
Niedostateczną nawet dla pokrycia
Tych, co polegną.
W WALCE
Dopiero pod wieczór dnia 5 lipca, po piątym generalnym ataku, udało się hitlerowcom na kierunku kurskim włamać w linie radzieckie. Do sztabu frontu dotarł pilny meldunek na kierunku Olchowatki nieprzyjaciel wdarł się na 6 do 8 kilometrów w głąb obrany!
— Nasza kolejka — zawołał Lipka zatrzaskując klapę włazu — zamykać tam wszystko!
Wewnątrz czołgu, przy zamkniętych szczelnie włazach i otworach strzelniczych, powstaje natychmiast pełna napięcia atmosfera. Wnętrze o biało polakierowanych ścianach oświetlone jest wprawdzie łagodnym i dość jasnym blaskiem lampek elektrycznych, ale po zamknięciu otworów, zapuszczeniu silnika i wprawieniu w ruch wentylatorów załoga głuchnie i ślepnie. Nawet hałas bitewny nie dociera już z dotychczasową siłą do wnętrza żelaznego pudła. Członkowie załogi porozumiewają się między sobą już tylko za pomocą telefonu wewnętrznego, mając zainstalowane w hełmach słuchawki i zapięte na krtani laryngofony. Widzialność również jest ograniczona do najkonieczniejszego minimum. Dowódca w wieży korzysta z peryskopu, podobnie jak w okręcie podwodnym, ale pozostali muszą kontentować się bardziej ograniczonymi sposobami obserwacji, jak celowniki, szczeliny obserwacyjne, tripleksy5. Nawet kierowca ma stosunkowo wąski kąt widzenia. Bez wzajemnego porozumiewania się załogi między sobą i ewentuaLnie z sąsiadami czołg jest bardzo ułomny wzrokowo i słuchowo. ^“(14)