„Ruszyli nie spiesząc się, wzdłuż strumienia, w kierunku przeciwnym prądowi, a wieców kierunku, który coraz bardziej oddalał ich od centrum Custer City. Przez cały czas wędrówki Clive Tess bacznie obserwował sąsiedni brzeg. W przeciwieństwie do płaskiej, kamienistej plaży, po której kroczyli, strona tamta dźwigała się łagodnie, przechodząc wyżej w szare stromizny poszarpanych skał i rozsypującego się drobnego szutru.
— Macie kilofy — zapytał nagle Tess.
— A jakże. I to bardzo dobre, własnej roboty — pochwalił się Abel.
— Własnej roboty Takie z was majsterklepki Ale tu trzeba mocnych narzędzi.
— Nasze są bardzo mocne, zrobiliśmy je we własnej kuźni.
— Kowale
— A jakże! Mój dziad, mój ojciec i ja.
— A ty — zwrócił się do Karola.
— Kowboj — odparł krótko.
— Ciągle myślałem, żeście bracia. No, przejdźmy na drugą stronę. W rzecznym piasku jest złoto, a skąd się w nim wzięło
Nie potrafili odpowiedzieć.
— To ja wam powiem. Jak tylko przybyłem do Custer i pobrodziłem w tej wodzie, zaraz nabrałem podejrzenia, że złotego piasku nie ma w samym łożysku strumienia, a to, co jest, pochodzi zupełnie z innych stron. Złoty pył jest tu przynoszony prądem wody. Ale skąd
Zawiesił głos i spojrzał na towarzyszy. Milczeli.“(6)