„Królowa spojrzała w stronę, skąd nadszedł ten głos i pozhała, że pochodził od pana de Bezenvala.
— To pan, baronie! Czy przychodzi pan z jakąś dobrą radą
— Wasza Królewska Mość, rada już została udzielona — odparł de Bezenval składając ukłon.
— Zgoda. Karę wymierzy król, ale uczyni to jak dobry ojciec.
— Kto bardzo kocha, surowo karze! — podchwycił baron. Po czym, zwracając się do księcia de Lambesc, dodał
— Czy książę nie podziela mego zdania Lud dopuścił się morderstw...
— Które nazywa, niestety, zaledwie odwetem — odezwał się czyjś łagodny i tchnący świeżością głos. Na jego dźwięk królowa odwróciła się.
— Księżna ma całkowitą słuszność. Na tym właśnie, droga księżno Lamballe, polega jego błąd. Bądźmy więc wyrozumiali.
— Sądzę jednak — odrzekła księżna nieśmiało — że zanim zastanowimy się nad tym, czy mamy go ukarać, zadajmy sobie pytanie, czy potrafimy zwyciężyć...
Rozległ się powszechny okrzyk protestu przeciwko słowom prawdy, jakie wyszły z tych szlachetnych ust.
— Zwyciężymy A Szwajcarzy — zawołał ktoś.
— A Niemcy — dodał inny.
— A gwardia przyboczna — dorzucił ktoś trzeci.
— Tu ktoś wyraża brak zaufania do armii i do szlachty! — zawołał młodzieniec w mundurze huzarów Berchenyego. — Czy zasłużyliśmy na podobny dyshonor Niechże pani nie zapomina o tym, że Jego Królewska Mość, jeżeli tylko zechce, potrafi jutro ustawić w szeregu czterdzieści tysięcy ludzi, poprowadzi ich na Paryż i zburzy go. Zechce też pani liczyć się z tym, że czterdzieści tysięcy wiernego żołnierza znaczy więcej aniżeli pół miliona zbuntowanych paryżan.“(7)