„Daniel, nic rozumiejąc. Nie, tego on nie rozumiul.
Panna dEspard wychodzi z Danielem na robotę i przypatruje się jak on parkani. — Ano, — objaśnia Daniel, — nigdy niedość wysokie bywają te parkany. Parkany są jego plagą, kozy je przesadzają, krowy przeskakują i wieprze przemykają się przez nie.—Wypowiada te objaśnienia żartobliwym tonem z odrobiną wyższości, — i on chce pokazać, że umie coś niecoś, może nie są to tak subtelne rzeczy, jakie zna ona, nie, nie, lecz to, co mu umieć trzeba, umie do dna. Przebłyskuje w jego słowach, że niema takiego człowieka we wsi, któryby go mógł nauczyć czegoś, co dotyczy uprawy tej hali. Chętnie opowiada o swej miejscowości, o hali Torahuzie, tym lesie i górze, jak on mówi, —wszystko to dokoła jest jego. Wszystko pyta pokonana i potakuje mu chętnie ach, ty wielki świecie! mówi — sprowadza to Danielowi ślinkę do ust, opowiada więc dalej Samotny chłopak nie ma znów zbyt wielu na swej górze, przed którymiby się mógł zwierzać, toteż korzysta z tej rzadkiej sposobności, aby dobrze użyć języka — odpowiada ochoczo na wszystkie jej uprzejme pytania.
Bawi pannę słuchanie jego mowy, gawędy tak osobliwej. Jest też przytem zuchowaty, śmieje się ze swej okaleczonej ręki. Panna dEspard nic komicz“(8)