„— To ta...kie przykre, że aż się nie chce wierzyć — zwrócił się do Ukraińca, też ściszywszy głos. Ale ten nie dał mu dokończyć, widocznie... uniesiony przypływem słowiańskiej gościnności. Poprawił skrzydełka krawata; wciąż przytrzymywał go palcami, jak gdyby bał się, że motylek zaraz odleci.
— Taż... taż to świetnie się składa, pane! — zawołał, ukazując moc błyszczących szczerych zębów, jeśli wolno tak o zębach powiedzieć. — Dzisiaj akurat mamy wieczernycę. Ukraińskiepolskie bratanie się... — Wskazał wypełniony kieliszek. — Ja nawet dlatego nie chcę tu horyłki (gorzałki) zanadto kosztować, bo wieczorem i tak czeka na mnie dużo picia. (Leon rzeczywiście zauważył, że Sytko Zaporożec tylko przykładał kieliszek do warg i zaraz odstawiał go z powrotem). Niech pan, panie, nie pogardzi i ze mną pojedzie. Z całego serca zapraszamy. Będzie i bufet, i zimna kolacja, i tańce. A też przede wszystkim — wokalna część... Śpiew... bo akurat do Warszawy przyjechała nasza znakomita rodaczka, w całej Europie znana śpiewaczka, co teraz śpiewa we Włoszech... Posłucha pan naszych piśni, co Tylko że to treba zaraz, jak jichaty, to jichaty!...
Leon zawahał się — po czym obejrzał za siebie. Pod parasolką gałęzi, już coraz ciemniejszą, wciąż siedziała Barbra. Najwidoczniej litery zlewały się w smugach wieczornych cieni — więc książkę trzymała w pobliżu twarzy. Nie widział właściwie powodów (cha, niby po co) dla których miałby przyjąć to zaproszenie; nie chciał się mieszać w sprawy ukraińskie. Jeżeli szukają ze mną kontaktów, to może wręcz przeciwnie, powinienem ich unikać — pomyślał odruchowo i wcale rozsądnie. Poza tym czy nie przyszedł tu po to, żeby... Tu znowu spojrzał na Barbrę.“(3)