„— Nie wygląda na to, żeby ci bardzo przeszkadzały — z brzmienia jego głosu wywnioskowałem, że Aę uśmiecha. — A co na to dziewczyny
— Zobaczysz — mruknąłem z mimowolną niechęcią. — Słyszałeś wszystko — zmieniłem temat.
— A jak myślisz
— Będziesz jutro
— Porozumiem się z Bessem.
— On nie będzie miał nic przeciwko temu. Prawda, Bess — rzuciłem przed siebie.
W głośniku coś zachrobotało.
— Masz zamiar udawać, że cię tam nie ma — spytałem. — Cóż to znowu Stajesz się nietowarzyski...
— Musiałem wyjść na chwilę — głos Bessa był lekko zachrypnięty. Słyszałem jego oddech.
— Nie trzeba było tak się śpieszyć — skarciłem go. — Change chce wiedzieć, czy pozwolisz mu jutro przyjść do mnie na kawę... razem z innymi.
—Oczywiście — burknął. — Sam tani będę...
— Słyszałeś, Change — zaśmiałem się krótko. — Możesz spać spokojnie. Oni wszystko za ciebie załatwią...
—Nie bądź taki pewny — mruknął i przerwał łączność. W moim pulpicie zgasło jedno z wielu zielonych światełek. Ale nie te światełka były teraz ważne. Chodziło o łączność, której nie byłem w stanie przerwać, której nie chciałem przerywać, a o której istnieniu nie informowała żadna lampka ani w ogóle nic uchwytnego naszymi zmysłami. Jutro...
Nie potrzebowali nawet dwóch godzin. Uznałem, że sprawy zaszły już za daleko i poinformowałem ich, że mogą lądować nawet metr przy mnie, bo wyłączam stabilizatory pola. Po czym wyłączyłem je rzeczywiście. Mimo to usiedli pół kilometra dalej. I minęło jeszcze dalsze pół godziny, zanim od ich statku odbił wielki, opancerzony pojazd i skierował się w moją stronę.“(12)